Znowu przeceniłam ludzi. Ja chyba naprawdę czytam za dużo fantastyki, bo potem wierzę w "prawość", "miłość" i "uczciwość" (tak, to to samo co "prawość"). No w każdym bądź razie zostałam Noblem w skali makro. I teraz wszyscy umieją na sprawdzian z francuskiego, bo mają jego zdjęcie. Ja umiem, bo się uczyłam. Cóż, tak bywa. W końcu sama postanowiłam na to nie patrzeć. Tylko trochę mi głupio, że teraz zostałam bohaterem (pardon, że byłam bohaterem dopóki nie wtrąciłam się do dyskusji na forum), bo podsunęłam ten genialny pomysł. Do łba by mi nie przyszło, że mogą tak serio zrobić. No trudno. Nie potępiam, nie pogardzam, tylko mi wstyd, że przyczyniłam się do tego, że oni zrobili coś (w moim niedzisiejszym podejściu) nieuczciwego. Świat się chyba zmienił od czasów Robin Hooda, bo teraz wszystko wygląda jakoś inaczej i pewne granice są bardziej elastyczne. Najwyższy czas się tego nauczyć, bo inaczej kiepsko będzie ze mną. I tak już prawie nie mam przyjaciół, a po tym, jak napisałam trochę rozszerzoną wersję tego co tu na fejsbuku, to chyba mam ich jeszcze mniej.
Chyba czas się dorealnić... Nie czytałam jeszcze "Ogniem i Mieczem".

Mam nadzieję Magdaleno, że nie masz mi za złe moich staroświeckich i naiwnych poglądów. Wierz mi, nie miałam zamiaru Cię w jakikolwiek sposób pogrążyć, upokorzyć czy zasmucić - tylko chciałam żeby pewne rzeczy stały się jasne. Pocieszę Cię tym, że masz więcej lajków na fejsbuku i dostaniesz lepszą ocenę z francuskiego. Przepraszam, po prostu mi wstyd - nie tyle za to, co się stało, ale za siebie. Następnym razem zamknę tą głupią mordę, zanim znowu narobi komuś kłopotów.

No to zacznę może od takiego nic nie wnoszącego faktu, że od jakiegoś czasu zasypiam sobie przy muzyce. Nie było by w tym może nic złego, gdyby nie to, że potem rano mam rozładowane mp3 i nic dziwnego, gdyby nie to, że udało mi się zasnąć przy rozkręconym na połowę maksymalnej głośności "Everybody's fool". W cichym pokoju - to naprawdę jest głośno. Może to tłumaczyłoby dlaczego mam depresję przy kupowaniu spodni... Ale może nie.

Dalej, jakiś tydzień temu uznałam, że skoro jedni zbierają płyty, inni guziki (- W jakim ty świecie żyjesz, Zuzanno?; z poważaniem, Minakel, jeszcze inni zbierają baty, no a ja kurcze blade nic. No to postanowiłam zacząć coś zbierać. A ponieważ to ja, a Temudżyn w 1206 roku został Czyngis-chanem, to Bubble Shooter.

Swoją kolekcję przedstawię poniżej, ze specjalnym opisem dla daltonistów.

Miałam tez wyjaśnić dlaczego nie lubię dętek, ale właśnie przekonwertował mi się Robin Hood, więc wyjaśnię to jutro, jak się uda, to na informatyce, a jak się nie uda, to później.

Pozdrawiam - dzieci, jeśli wciąż jeździcie na rowerze od Pierwszej Komunii Świętej, mimo że macie już 15 lat, strzeżcie się.

Panie i panowie, w Poznaniu mamy rekordową temperaturę 38°C. Oficjalnie chcę ogłosić, że dzień dzisiejszy nie nadaje się do niczego oprócz sączenia zimnego napoju na dworze przy dobrej książce (bo na laptopie i tak nic nie zobaczysz). Fajnie jak jest ciepło, ale trochę mniej fajnie, kiedy musisz wejść do domu, żeby odetchnąć. Ale mimo to, że na dworze ciężko wytrzymać, to grzechem byłoby siedzieć w domu. Chciałam wyjść na rower, ale przy 38°C to po prostu niewykonalne, więc siedzę sobie na tarasie, piję mrożoną herbatę własnej roboty, czytam i staram się zebrać w sobie, żeby ruszyć się po lody do sklepu (oddalonego całe 200 metrów od mojego domu), ale jakoś mi się nie chce.

A tak w ogóle, to mam dzisiaj piętnaste urodzinki i czuje się dużo poważniej niż wczoraj. To straszne tak się starzeć. Z każdym rokiem mam mniej i mniej lat, żeby robić głupie i bezsensowne rzeczy. Jeszcze dziesięć lat i będzie trzeba trochę dorosnąć, w końcu nie można całe życie jeździć konno, strzelać z łuku, niczym się nie przejmować i wyciągać kasę na kino... A w sumie, dlaczego nie? Nie wiem, póki co mam jeszcze to dziesięć lat, a potem się zobaczy. Najwyżej bogato wyjdę za mąż.

Kiedy tydzień temu szłam na przystanek, mijałam drzewo "mirabelkowe", które pięknie kwitnie na biało. Idąc dzisiaj wyrzucić śmieci również tamtędy przechodziłam, ale z cudnych, białych kwiatków zostały tylko brązowe, suche kikuty. Zabawnym może się wydawać, jak szybko te kwiatki przemijają. Ale w gruncie rzeczy - czyż nasze życie jest więcej warte od tych ulotnych, nieszczęsnych, białych płatków? Tak jak one zakwitamy szybko i równie szybko opadamy.
Straszna jest ta świadomość, że jeszcze dwa tygodnie temu z nim rozmawiałam, że jeszcze dwa tygodnie temu posprzeczałam się z nim, bo znowu zapytał "Czy nie obrać Zuchnie jabłuszka". Jeszcze tydzień temu był taki prawdziwy, a dziś...? Dziś jest już częścią przeszłości. Jak można z tym żyć dalej? Jak można nad tym przejść do normalności? Teraz, kiedy on powoli staje się mitem i bajką. Kiedy go już po prostu nie ma.
Pamiętam pusty kościół. Nie wiem dlaczego, ale wchodziłam pierwsza. Zupełnie sama w obcym, zimnym wnętrzu. A przede mną trumna. I pustka. I ściany. Podeszłam na ołowianych nogach do ławki i opadłam na nią ciężko. Znowu szloch. Obiecałam, że nie będę. Ale jak nie płakać? Wszyscy wchodzący za mną dotykają trumny, całują ją - ja nie mam siły. Nie potrafię. Bo i co to zmieni? Czymże jest ucałowanie dębowej deski. Ono nic nie znaczy. Ono nie zwróci życia. Ono nie jest tym samym, co przytulenie się do niego. Tak, przytulić się do niego. Do kogokolwiek! Nigdy jeszcze tak beznadziejnie nie potrzebowałam, żeby ktoś mnie przytulił. Ale muszę być dzielna. Mama i babcia są. I siostry. Ale one jeszcze nie rozumieją. Do nich to dopiero dotrze. Kiedyś. Kiedy będą chciały wyjść na rower albo pójść do sklepu. Do mnie też to jeszcze nie dotarło. I boję się tej chwili. Nie dopuszczam jeszcze tej myśli, że to naprawdę koniec. Wierzę, że to jeszcze nie koniec - czy mogłabym nie wierzyć? To przecież jedyna nadzieja. Nadzieja, że jemu jest teraz lepiej. Zaczęła się msza. Skończyła się msza. Kolejne chusteczki upycham w kieszeni. Idziemy na cmentarz. Ludzie podchodzą, całują mnie w czoło, mówią jak im przykro. Jak to dobrze, że tata ze mną stoi. Dobrze, bo nogi się pode mną uginają. Wiem, że powinien pójść i stanąć z mamą - ale wiem też, że bez niego nie dam rady ustać. Wszystko wydaje się być takie bezsensowne.
Ludzie odchodzą rozmawiając ze sobą - dlaczego rozmawiają?
Kwiaty są takie kolorowe - dlaczego są kolorowe?
Słońce świeci - dlaczego świeci?!
Jak ono w ogóle śmie?
Ktoś podaje mi chusteczkę. Widać znowu się rozpłakałam. Nie powinnam. Ale płaczę. To trwa wieczność. Ludzie przychodzą, wciąż nowi i nowi. Nie znam większości z nich. Ale i tak nie patrzę im w twarz. Nie potrafię. Odpowiadam tylko "dziękuję" i "dziękuję". Nie wiem czy słyszą. Co mnie to obchodzi, czy słyszą? Kilka razy widzę go w tłumie. Ale to nie on. Kilka razy słyszę jego głos. Ale to nie on. To już nigdy nie będzie on. Nigdy. I teraz do mnie dociera - nigdy. Chce mi się płakać, ale brakuje łez. Chce mi się krzyczeć, ale głos więźnie mi w gardle. Nigdy.
Od poniedziałku pracuję na nowe życie - bez niego. Nie jest łatwo. Wszystko wydaje mi się niewłaściwe - wszystko, co zwykłe. Bo przecież bez niego nic nie może być zwykłe. Już zawsze wszystko będzie inne. Chociaż przecież i tak nie byłoby go ze mną w szkole, w domu, teraz... To jednak chodzi o pewną świadomość, że jest. A raczej, że go nie ma. I że już nigdy nie będzie.